Pojęcie funkcji i jej własności: teoria i zadania maturalne
Dziedzina, zbiór wartości, miejsca zerowe, monotoniczność, wartości największe i najmniejsze: wszystko odczytywane z wykresu i ze wzoru. Na rozszerzeniu: złożenie funkcji i dowodzenie monotoniczności.
Teoria
Czym jest funkcja
Funkcjaf ze zbioru X w zbiór Y to przyporządkowanie, które każdemu elementowi x∈X przypisuje dokładnie jeden element y∈Y. Piszemy y=f(x); x to argument, f(x): wartość funkcji.
Funkcję można opisać: wzorem (f(x)=x2−1), tabelą, wykresem, grafem (strzałki) lub opisem słownym.
Czy to wykres funkcji?
Każda pionowa prosta może przeciąć wykres funkcji co najwyżej raz: jednemu x odpowiada jedno y. Okrąg nie jest wykresem funkcji.
Dziedzina i zbiór wartości
DziedzinaDf: zbiór argumentów. Gdy funkcja dana jest wzorem bez dziedziny, przyjmujemy dziedzinę naturalną: wszystkie x, dla których wzór ma sens:
mianownik =0: f(x)=x−21⇒D=R∖{2},
pod pierwiastkiem stopnia parzystego ≥0: f(x)=x+3⇒D=⟨−3,+∞),
liczba logarytmowana >0: f(x)=log(x−1)⇒D=(1,+∞).
Zbiór wartościZWf: zbiór wszystkich wartości f(x). Na wykresie: „rzut” wykresu na oś OY.
Własności odczytywane z wykresu
Funkcja f określona na przedziale ⟨−4, 5⟩.
Dla funkcji z rysunku:
dziedzina: D=⟨−4,5⟩ („rzut” na oś OX),
zbiór wartości: ZW=⟨−2,3⟩,
miejsca zerowe (punkty wspólne z osią OX, czyli f(x)=0): x=−2,5, x=−1, x=4,
punkt przecięcia z osią OY: (0,f(0))=(0,1),
monotoniczność: malejąca w ⟨−4,−2⟩, rosnąca w ⟨−2,1⟩, stała w ⟨1,3⟩, malejąca w ⟨3,5⟩,
wartość największa3 (dla x=−4), najmniejsza−2 (dla x=5),
f(x)>0 dla x∈⟨−4;−2,5)∪(−1,4), f(x)<0 dla x∈(−2,5;−1)∪(4,5⟩.
Monotoniczność
Funkcja jest rosnąca w zbiorze A, gdy dla dowolnych x1<x2 z A zachodzi f(x1)<f(x2) (większy argument: większa wartość). Malejąca: x1<x2⇒f(x1)>f(x2). Stała: wszystkie wartości równe.
Przedziały monotoniczności
Przedziały monotoniczności podajemy dla argumentów (na osi OX), nie dla wartości! Nie piszemy też „rosnąca w ⟨−2,1⟩∪⟨5,7⟩”: każdy przedział osobno.
Złożenie funkcjiR
(f∘g)(x)=f(g(x)): najpierw działa g, potem f. Np. dla f(x)=x2−1, g(x)=2x+3: (f∘g)(x)=(2x+3)2−1, a (g∘f)(x)=2(x2−1)+3=2x2+1. Złożenie zwykle nie jest przemienne. Dziedzina f∘g: te x∈Dg, dla których g(x)∈Df.
Dowód monotoniczności z definicjiR
Bierzemy dowolne x1<x2 z przedziału i badamy znak różnicy f(x2)−f(x1). Dla f(x)=x+22x−1 w (−2,+∞):
bo x2−x1>0 oraz oba czynniki mianownika są dodatnie. Zatem f jest rosnąca w (−2,+∞).
Na maturze
Bardzo częste zadania zamknięte z wykresem: dziedzina, zbiór wartości, miejsca zerowe, przedziały monotoniczności, liczba rozwiązań równania f(x)=m, wartość f(a). Czytaj uważnie końce przedziałów (kółka pełne i puste!).
Wzory
Wartość funkcji
f(a)(wstaw x=a do wzoru)
Obliczanie wartości dla konkretnego argumentu.
Miejsce zerowe
f(x0)=0
Argument, dla którego wartość wynosi zero: punkt wspólny wykresu z osią OX.
Punkt przecięcia z osią OY
(0,f(0))
Wstaw x=0 (o ile 0∈Df).
Dziedzina naturalna
W(x)1:W(x)=0,W(x):W(x)≥0
Warunki istnienia wzoru: mianownik niezerowy, wyrażenie pod pierwiastkiem kwadratowym nieujemne.
Funkcja rosnąca (definicja)
x1<x2⇒f(x1)<f(x2)
Większy argument daje większą wartość. Dla malejącej odwrotnie.
Złożenie funkcji
(f∘g)(x)=f(g(x))
Wstawiamy całą funkcję wewnętrzną g(x) w miejsce x we wzorze f.
Przykłady rozwiązane krok po kroku
Przykład 1
Wyznacz dziedzinę funkcji f(x)=x−2x+3.
Dwa warunki:
pod pierwiastkiem: x+3≥0⇒x≥−3,
mianownik: x−2=0⇒x=2.
Część wspólna:
x−4−3−2−101234
Df=⟨−3,2)∪(2,+∞)
Przykład 2
Dana jest funkcja f(x)=x−32x+1. Oblicz f(4) oraz argument, dla którego funkcja przyjmuje wartość 3.
f(4)=4−38+1=9. Szukamy x=3 takiego, że x−32x+1=3: 2x+1=3x−9⇒x=10. Sprawdzenie: f(10)=721=3 ✓.
xy−224681012−4−22468100f(4) = 9f(10) = 3
Wykres f(x)=x−32x+1 (asymptoty x=3 i y=2): punkt (4,9) oraz jedyny punkt na wysokości 3, dla x=10.
f(4)=9; wartość 3 funkcja przyjmuje dla x=10.
Przykład 3
Dane są funkcje f(x)=x2−1 i g(x)=2x+3. Wyznacz wzory funkcji f∘g oraz g∘f.
f∘g: w miejsce x we wzorze f wstawiamy g(x):
(f∘g)(x)=(2x+3)2−1=4x2+12x+8.
g∘f: w miejsce x we wzorze g wstawiamy f(x):
(g∘f)(x)=2(x2−1)+3=2x2+1.
(f∘g)(x)=4x2+12x+8, (g∘f)(x)=2x2+1: złożenie nie jest przemienne.
Zadania maturalne z rozwiązaniami
Zadanie 1 (1 pkt)
Dana jest funkcja f(x)=x+1x−3. Wartość f(2) jest równa
31
−31
−1
3
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
f(2)=2+12−3=3−1=−31.
Odpowiedź B
Zadanie 2 (1 pkt)
Dziedziną funkcji f(x)=6−2x jest
(−∞,3⟩
⟨3,+∞)
(−∞,3)
⟨−3,+∞)
Odpowiedź: A
Rozwiązanie
6−2x≥0⇒−2x≥−6⇒x≤3.
Odpowiedź A
Zadanie 3 (1 pkt)
Miejscem zerowym funkcji f(x)=x+2x2−4 jest
tylko −2
−2 i 2
tylko 2
funkcja nie ma miejsc zerowych
Odpowiedź: C
Rozwiązanie
D=R∖{−2}. Licznik: x=±2; −2∈/D, więc miejscem zerowym jest tylko 2.
Odpowiedź C
Zadanie 4 (1 pkt)
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f określonej na przedziale ⟨−3,4⟩.
xy−4−3−2−112345−3−2−112340
Zbiorem wartości funkcji f jest przedział
⟨−3,4⟩
⟨−2,3⟩
⟨−1,2⟩
⟨−2,2⟩
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
Najniższy punkt: (−3,−2), najwyższy: (4,3). Wykres jest ciągły, więc przyjmuje wszystkie wartości pomiędzy: ⟨−2,3⟩. (⟨−3,4⟩ to dziedzina.)
Odpowiedź B
Zadanie 5 (1 pkt)
Funkcja f, której wykres przedstawiono w poprzednim zadaniu (określona na ⟨−3,4⟩), jest malejąca w przedziale
⟨−3,−1⟩
⟨2,4⟩
⟨−2,1⟩
⟨−1,2⟩
Odpowiedź: D
Rozwiązanie
xy−4−3−2−112345−3−2−112340(−1, 2)(2, −1)
Wykres opada od punktu (−1,2) do (2,−1), więc funkcja maleje dla x∈⟨−1,2⟩. (Odpowiedź C to pomylenie z wartościami.)
Odpowiedź D
Zadanie 6 (2 pkt)
Dla funkcji f z poprzednich zadań (wykres: odcinki łączące punkty (−3,−2), (−1,2), (2,−1), (4,3)) wyznacz miejsca zerowe oraz zbiór argumentów, dla których f(x)>0.
Odpowiedź: Miejsca zerowe: −2,1,25; f(x)>0 dla x∈(−2,1)∪(25,4⟩
Rozwiązanie
Odcinek 1 (od (−3,−2) do (−1,2)): a=24=2, y=2x+4; zero: x=−2. Odcinek 2 (od (−1,2) do (2,−1)): a=−1, y=−x+1; zero: x=1. Odcinek 3 (od (2,−1) do (4,3)): a=2, y=2x−5; zero: x=25. Wykres jest nad osią OX między −2 a 1 oraz od 25 do końca dziedziny (włącznie z x=4, bo f(4)=3>0).
Miejsca zerowe: −2,1,25; f(x)>0⟺x∈(−2,1)∪(25,4⟩
Zadanie 7 (1 pkt)
Wykres funkcji f(x)=3x2−2x+5 przecina oś OY w punkcie
(5,0)
(0,3)
(0,5)
(0,−2)
Odpowiedź: C
Rozwiązanie
Na osi OY każdy punkt ma x=0. Wstawiamy więc x=0:
f(0)=3⋅02−2⋅0+5=5.
Wykres przecina oś OY w punkcie (0,5). Skrót: to po prostu wyraz wolny c.
Pułapka: (5,0) ma zamienione współrzędne. Najpierw x, potem y.
Odpowiedź C
Zadanie 8 (2 pkt)
Wyznacz dziedzinę funkcji f(x)=x2−41.
Odpowiedź: D=(−∞,−2)∪(2,+∞)
Rozwiązanie
Warunek: x2−4>0⟺(x−2)(x+2)>0⟺x∈(−∞,−2)∪(2,+∞).
D=(−∞,−2)∪(2,+∞)
Zadanie 9 (1 pkt)
Funkcja f określona jest tabelą:
x
−2
−1
0
1
2
f(x)
4
1
0
1
4
Zbiorem wartości funkcji f jest
{−2,−1,0,1,2}
⟨0,4⟩
{0,1,4}
{1,4}
Odpowiedź: C
Rozwiązanie
Wartości to 4,1,0,1,4, czyli zbiór {0,1,4}. Dziedzina jest skończona, więc nie może to być przedział.
Odpowiedź C
Zadanie 10 (2 pkt)
Dane są funkcje f(x)=x i g(x)=x2−4x. Wyznacz wzór i dziedzinę funkcji f∘g.
Odpowiedź: (f∘g)(x)=x2−4x, D=(−∞,0⟩∪⟨4,+∞)
Rozwiązanie
(f∘g)(x)=g(x)=x2−4x. Warunek: x(x−4)≥0: parabola ramionami w górę, pierwiastki 0 i 4.
(f∘g)(x)=x2−4x, D=(−∞,0⟩∪⟨4,+∞)
Zadanie 11 (3 pkt)
Wykaż, korzystając z definicji, że funkcja f(x)=x+22x−1 jest rosnąca w przedziale (−2,+∞).
Odpowiedź: f(x2)−f(x1)=(x1+2)(x2+2)5(x2−x1)>0 dla −2<x1<x2.