Parabola od środka: trzy postacie wzoru, wierzchołek, oś symetrii, zbiór wartości, monotoniczność i: najważniejsze na maturze: wartość największa i najmniejsza w przedziale oraz proste zadania optymalizacyjne.
Teoria
Trzy postacie wzoru
Postać
Wzór
Co od razu widać
ogólna
f(x)=ax2+bx+c
punkt (0,c) na osi OY
kanoniczna
f(x)=a(x−p)2+q
wierzchołek W=(p,q)
iloczynowa
f(x)=a(x−x1)(x−x2)
miejsca zerowe x1,x2
Zawsze a=0. Postać iloczynowa istnieje tylko, gdy Δ≥0.
Przykład: jedna funkcja w trzech postaciach
Ogólna: f(x)=x2−4x+3, więc wykres przecina oś OY w (0,3). Kanoniczna: f(x)=(x−2)2−1, więc wierzchołek W=(2,−1). Iloczynowa: f(x)=(x−1)(x−3), więc miejsca zerowe to 1 i 3.
Kształt paraboli
a>0: ramiona w górę, wierzchołek to najniższy punkt,
a<0: ramiona w dół, wierzchołek to najwyższy punkt,
im większe ∣a∣, tym parabola „węższa”.
f(x) = (x − 2)² − 3: wierzchołek W(2, −3), oś symetrii x = 2 (przerywana), miejsca zerowe symetryczne względem osi.
Wierzchołek W=(p,q) leży na osi symetrii paraboli x=p, w połowie między miejscami zerowymi.
Wierzchołek bez wzoru na q
Najpierw policz p, potem q=f(p): mniej rachunków niż z deltą. A gdy znasz miejsca zerowe: p=2x1+x2 (wierzchołek leży dokładnie w połowie między nimi).
Własności odczytywane z wierzchołka
Dla a>0:
zbiór wartości: ⟨q,+∞),
malejąca w (−∞,p⟩, rosnąca w ⟨p,+∞),
najmniejsza wartość q dla x=p (największej brak).
Dla a<0 odwrotnie: ZW=(−∞,q⟩, rosnąca w (−∞,p⟩, malejąca w ⟨p,+∞), największa wartość q.
Przykład: f(x)=−(x−1)2+4
Postać kanoniczna: W=(1,4), a a=−1<0, więc ramiona w dół. Zbiór wartości: (−∞,4⟩. Rosnąca w (−∞,1⟩, malejąca w ⟨1,+∞).
największa wartość 4 dla x=1
Wartość najmniejsza i największa w przedziale domkniętym ⟨m,n⟩
Oblicz p.
Jeśli p∈⟨m,n⟩: kandydaci: f(m), f(n), f(p).
Jeśli p∈/⟨m,n⟩: funkcja jest w tym przedziale monotoniczna, kandydaci: tylko f(m) i f(n).
Największa z liczb to wartość największa, najmniejsza: wartość najmniejsza.
Przykład: f(x)=x2−4x+1 w przedziale ⟨−1,3⟩
p=24=2 leży w przedziale, więc liczymy trzy wartości. f(−1)=1+4+1=6, f(3)=9−12+1=−2, f(2)=4−8+1=−3.
f(x) = x² − 4x + 1 na przedziale ⟨−1, 3⟩: największa wartość 6 (na końcu przedziału), najmniejsza −3 (w wierzchołku).
Pominięcie wierzchołka
Nie wystarczy policzyć wartości na końcach przedziału! Jeśli wierzchołek leży w środku przedziału, to tam jest najmniejsza (dla a>0) lub największa (dla a<0) wartość.
Wyznaczanie wzoru
znany wierzchołek (p,q) i punkt: postać kanoniczna, z punktu wyznacz a,
znane miejsca zerowe i punkt: postać iloczynowa, z punktu wyznacz a,
trzy punkty: układ równań z postaci ogólnej.
Przykład: wierzchołek W=(1,2), wykres przechodzi przez (3,10)
Znamy wierzchołek, więc postać kanoniczna: f(x)=a(x−1)2+2. Wstawiamy punkt (3,10): 10=a⋅4+2, więc a=2.
f(x)=2(x−1)2+2
Optymalizacja
Gdy wielkość (pole, zysk, iloczyn) da się zapisać jako funkcja kwadratowa jednej zmiennej, jej wartość największa/najmniejsza jest w wierzchołku: pamiętaj o dziedzinie wynikającej z treści (długości dodatnie itp.).
Przykład: dwie liczby dodatnie o sumie 10. Kiedy iloczyn jest największy?
Jedna liczba to x, druga 10−x, gdzie x∈(0,10). Iloczyn: P(x)=x(10−x)=−x2+10x, ramiona w dół. Wierzchołek: p=−2−10=5, a P(5)=25.
obie liczby równe 5, iloczyn 25
Na maturze
Pewne punkty: wierzchołek, oś symetrii, zbiór wartości, monotoniczność, wzór z wykresu. Zadanie otwarte: wartość największa/najmniejsza w przedziale albo optymalizacja (3–4 pkt).
Wzory
Postać ogólna
f(x)=ax2+bx+c,a=0
Punkt przecięcia z OY: (0,c).
Postać kanoniczna
f(x)=a(x−p)2+q
Od razu widać wierzchołek W=(p,q): wygodna do zbioru wartości i monotoniczności.
Postać iloczynowa
f(x)=a(x−x1)(x−x2)
Od razu widać miejsca zerowe (gdy Δ≥0).
Współrzędne wierzchołka
p=2a−b,q=4a−Δ
Wierzchołek paraboli: najniższy (a>0) lub najwyższy (a<0) punkt.
Oś symetrii
x=p=2x1+x2
Pionowa prosta przez wierzchołek; miejsca zerowe są symetryczne względem niej.
Zbiór wartości
a>0:⟨q,+∞),a<0:(−∞,q⟩
Wynika z położenia wierzchołka i kierunku ramion.
Wartość ekstremalna w przedziale
max/minz{f(m),f(n),f(p)gdyp∈⟨m,n⟩}
Schemat dla przedziału domkniętego ⟨m,n⟩.
Przykłady rozwiązane krok po kroku
Przykład 1
Dla funkcji f(x)=2x2−8x+6 wyznacz wierzchołek, postać kanoniczną, postać iloczynową, zbiór wartości i przedziały monotoniczności.
Wierzchołek:p=48=2, q=f(2)=8−16+6=−2. W=(2,−2). Postać kanoniczna:f(x)=2(x−2)2−2. Miejsca zerowe:Δ=64−48=16, x=48±4∈{1,3}, więc f(x)=2(x−1)(x−3). Zbiór wartości:a=2>0, więc ZW=⟨−2,+∞). Monotoniczność: malejąca w (−∞,2⟩, rosnąca w ⟨2,+∞).
xy−112345−3−2−112345670W(2, −2)13
W=(2,−2); f(x)=2(x−2)2−2=2(x−1)(x−3); ZW=⟨−2,+∞)
Przykład 2
Z drutu długości 40 cm należy wygiąć prostokąt o największym możliwym polu. Wyznacz jego wymiary i pole.
Niech x: długość jednego boku. Obwód 40, więc drugi bok ma długość 20−x. Dziedzina: x∈(0,20). Pole:P(x)=x(20−x)=−x2+20x: funkcja kwadratowa, a=−1<0, więc największa wartość w wierzchołku. p=−2−20=10∈(0,20) ✓, P(10)=10⋅10=100.
xP48121620204060801000P(x) = x(20 − x)P(10) = 100
Pole jako funkcja boku x to parabola skierowana w dół: największa wartość jest w wierzchołku, dla x=10 (kwadrat).
Kwadrat o boku 10 cm, pole 100cm2.
Zadania maturalne z rozwiązaniami
Zadanie 1 (1 pkt)
Wierzchołkiem paraboli y=(x−3)2+2 jest punkt
(−3,2)
(3,2)
(3,−2)
(2,3)
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
Postać kanoniczna y=a(x−p)2+q od razu podaje wierzchołek W=(p,q).
Tu (x−3)2, więc p=3 (liczba z nawiasu ze zmienionym znakiem), a q=2.
W=(3,2).
Pułapka: x−3 to p=3, a nie −3.
Odpowiedź B
Zadanie 2 (1 pkt)
Osią symetrii paraboli y=−2x2+8x−1 jest prosta
x=−2
x=4
x=2
y=2
Odpowiedź: C
Rozwiązanie
p=−4−8=2. Oś symetrii: x=2.
Odpowiedź C
Zadanie 3 (1 pkt)
Zbiorem wartości funkcji f(x)=−(x+1)2+4 jest
(−∞,4⟩
⟨4,+∞)
(−∞,−1⟩
⟨−1,+∞)
Odpowiedź: A
Rozwiązanie
W=(−1,4), a=−1<0, więc ZW=(−∞,4⟩.
Odpowiedź A
Zadanie 4 (1 pkt)
Funkcja f(x)=x2−6x+5 jest malejąca w przedziale
⟨3,+∞)
(−∞,−3⟩
⟨−3,+∞)
(−∞,3⟩
Odpowiedź: D
Rozwiązanie
p=3, a>0: maleje na lewo od wierzchołka: (−∞,3⟩.
Odpowiedź D
Zadanie 5 (1 pkt)
Postacią iloczynową funkcji f(x)=2x2−2x−12 jest
2(x+3)(x−2)
2(x−3)(x+2)
(x−3)(x+2)
2(x−6)(x+1)
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
2(x2−x−6); x2−x−6=(x−3)(x+2). Zatem f(x)=2(x−3)(x+2). (C gubi współczynnik a=2.)
Odpowiedź B
Zadanie 6 (2 pkt)
Dla funkcji f(x)=x2+4x−5 wyznacz współrzędne wierzchołka, postać kanoniczną, miejsca zerowe i zbiór wartości.
Odpowiedź: W=(−2,−9); f(x)=(x+2)2−9; zera: −5 i 1; ZW=⟨−9,+∞)