Prawa działań na potęgach i pierwiastkach, potęga o wykładniku wymiernym, usuwanie niewymierności z mianownika i notacja wykładnicza: to pojawia się w niemal każdym arkuszu.
Teoria
Potęga o wykładniku naturalnym i całkowitym
an=nrazya⋅a⋅…⋅a,a1=a,a0=1(a=0)
Potęga o wykładniku ujemnym to odwrotność:
a−n=an1(a=0),(ba)−n=(ab)n.
Przykład: ujemny wykładnik
2−3=231=81: minus w wykładniku odwraca liczbę. (32)−2=(23)2=49: ułamek odwracamy, a minus znika.
Minus przed potęgą
(−2)4=16, ale −24=−(24)=−16. Potęga dotyczy tylko tego, co stoi bezpośrednio przed nią (lub całego nawiasu).
Prawa działań na potęgach
Dla a,b=0 i wykładników całkowitych (a dla a,b>0: dowolnych rzeczywistych):
4=22, 8=23, 16=24, 32=25, 9=32, 27=33, 25=52, 125=53, 41=2−2, 0,2=5−1. Gdy wszystko ma tę samą podstawę, dodajesz i odejmujesz wykładniki.
Przykład: oblicz 43⋅8
Zamieniamy na potęgi dwójki: 43=(22)3=26 i 8=23.
26⋅23=29=512
512
Pierwiastki
Pierwiastek kwadratowy z liczby a≥0 to taka liczba b≥0, że b2=a. Zawsze a≥0, np. 9=3 (a nie ±3).
Pierwiastek stopnia nieparzystego istnieje także z liczb ujemnych: 3−8=−2, bo (−2)3=−8; 5−32=−2. Pierwiastek stopnia parzystego z liczby ujemnej nie istnieje w R.
x istnieje tylko dla x≥0, a 3x dla każdej liczby, np. 3−8=−2.
Pierwiastek z kwadratu
a2=∣a∣, np. (−5)2=25=5=∣−5∣. Przydaje się przy (1−2)2=∣1−2∣=2−1.
włączanie czynnika: 32=9⋅2=18 (przydatne przy porównywaniu liczb)
dodawać można tylko „podobne” pierwiastki: 23+53=73, ale 2+3=5!
Przykład: oblicz 50+18
Szukamy w każdej liczbie kwadratu: 50=25⋅2, 18=9⋅2. Wyłączamy go przed pierwiastek: 50=52, 18=32.
52+32=82
82
Potęga o wykładniku wymiernym
Dla a>0, m∈Z, n∈N, n≥2:
anm=nam=(na)m,an1=na.
Przykład: oblicz 832
Mianownik 3 to stopień pierwiastka, licznik 2 to potęga.
832=(38)2=22=4
4
Przykład: 27−31 i 2⋅32
Minus odwraca: 27−31=3271=31. Pierwiastki jako potęgi, wykładniki dodajemy: 2⋅32=221+31=265.
Usuwanie niewymierności z mianownika
Mianownik a: mnożymy licznik i mianownik przez a: 36=363=23.
Mianownik a±b: mnożymy przez sprzężeniea∓b i korzystamy z (x−y)(x+y)=x2−y2:
5−12=(5−1)(5+1)2(5+1)=5−12(5+1)=25+1.
Notacja wykładnicza
Liczbę zapisujemy jako a⋅10k, gdzie 1≤a<10 i k∈Z.
Przykład: zapisz w notacji wykładniczej
350000=3,5⋅105: przecinek przesunięty o 5 miejsc w lewo. 0,00072=7,2⋅10−4: przecinek przesunięty o 4 miejsca w prawo, więc wykładnik ujemny. Mnożenie: liczby mnożymy, wykładniki dodajemy: (2⋅103)(4,5⋅10−7)=9⋅10−4.
Monotoniczność potęgowania
Gdy a>1: większy wykładnik ⇒ większa potęga: x<y⇒ax<ay. Np. 21,4<22, bo 1,4<2.
Gdy 0<a<1: odwrotnie: x<y⇒ax>ay. Np. (21)3<(21)2.
xy−3−2−1123123456780y = 2ˣy = (1/2)ˣ
Dla podstawy a>1 potęga ax rośnie razem z wykładnikiem, a dla 0<a<1 maleje.
Typowe zadanie zamknięte
„Liczba 273320⋅9−4 jest równa…”: zamień wszystko na potęgi 3: 39320⋅3−8=320−8−9=33=27. Takie zadanie to pewny punkt, jeśli znasz prawa potęg.
Wzory
Iloczyn potęg o tej samej podstawie
am⋅an=am+n
Mnożąc potęgi o tej samej podstawie, dodajemy wykładniki. Podstawa musi być identyczna!
Iloraz potęg o tej samej podstawie
anam=am−n
Dzieląc, odejmujemy wykładniki (licznik minus mianownik).
Potęga potęgi
(am)n=am⋅n
Potęgując potęgę, mnożymy wykładniki. Kluczowe przy zamianie 4x=(22)x=22x.
Potęga iloczynu i ilorazu
(ab)n=anbn,(ba)n=bnan
Potęgujemy każdy czynnik osobno. Uwaga: NIE działa dla sumy: (a+b)2=a2+b2.
Potęga o wykładniku ujemnym
a−n=an1,(ba)−n=(ab)n
Ujemny wykładnik = odwrotność. Wynik NIE jest ujemny!
Potęga o wykładniku wymiernym
anm=nam(a>0)
Zamiana między pierwiastkami a potęgami. Mianownik wykładnika = stopień pierwiastka.
Iloczyn i iloraz pierwiastków
na⋅nb=nab,nbna=nba
Działa dla pierwiastków tego samego stopnia (a,b≥0).
Pierwiastek z kwadratu
a2=∣a∣
Pierwiastek kwadratowy zawsze jest nieujemny: stąd wartość bezwzględna.
Usuwanie niewymierności (sprzężenie)
a−bc=a−b2c(a+b)
Mnożymy licznik i mianownik przez sprzężenie mianownika: znika pierwiastek z mianownika.
Notacja wykładnicza
x=a⋅10k,1≤a<10,k∈Z
Zapis bardzo dużych i bardzo małych liczb. Przy mnożeniu: mnożysz a-ki, dodajesz wykładniki.
Przykłady rozwiązane krok po kroku
Przykład 1
Oblicz 82210⋅4−3.
Krok 1: wspólna podstawa 2.4=22, 8=23, więc
4−3=(22)−3=2−6,82=(23)2=26.
Krok 2: prawa potęg.
26210⋅2−6=2624=24−6=2−2=41.
Wynik: 41
Przykład 2
Usuń niewymierność z mianownika i uprość: 5−14.
Mnożymy licznik i mianownik przez sprzężenie 5+1:
5−14⋅5+15+1=(5)2−124(5+1)=44(5+1)=5+1.
W mianowniku skorzystaliśmy ze wzoru (a−b)(a+b)=a2−b2.
Wynik: 5+1
Zadania maturalne z rozwiązaniami
Zadanie 1 (1 pkt)
Liczba (31)−2 jest równa
−9
91
9
−6
Odpowiedź: C
Rozwiązanie
(31)−2=32=9. Ujemny wykładnik nie daje liczby ujemnej (A i D to pułapki).
Odpowiedź C: 9
Zadanie 2 (1 pkt)
Liczba 125512⋅25−4 jest równa
5
25
51
57
Odpowiedź: A
Rozwiązanie
25−4=(52)−4=5−8, 125=53. Zatem
53512⋅5−8=512−8−3=51=5.
Odpowiedź A: 5
Zadanie 3 (1 pkt)
Wartość wyrażenia 48−27 jest równa
21
3
3
73
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
48=16⋅3=43, 27=9⋅3=33. 43−33=3. Odpowiedź A to typowy błąd: a−b=a−b.
Odpowiedź B: 3
Zadanie 4 (1 pkt)
Liczba 3−27+16 jest równa
7
1
−7
wyrażenie nie ma sensu liczbowego
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
3−27=−3, bo (−3)3=−27. 16=4. Suma: −3+4=1.
Odpowiedź B: 1
Zadanie 5 (1 pkt)
Liczba 832 jest równa
316
2
83
4
Odpowiedź: D
Rozwiązanie
832=(38)2=22=4.
Odpowiedź D: 4
Zadanie 6 (2 pkt)
Usuń niewymierność z mianowników i oblicz: 36+3+12.
Odpowiedź: 33−1
Rozwiązanie
Pierwszy składnik:36=363=23. Drugi składnik:
3+12⋅3−13−1=3−12(3−1)=3−1.
Suma:23+3−1=33−1.
Wynik: 33−1
Zadanie 7 (1 pkt)
Liczba 338340+340+340 jest równa
27
9
382
81
Odpowiedź: A
Rozwiązanie
340+340+340=3⋅340=341. Wtedy
338341=33=27.
Pułapka: dodawanie potęg NIE polega na dodawaniu wykładników.
Odpowiedź A: 27
Zadanie 8 (1 pkt)
Iloczyn 0,00042⋅(5⋅107) zapisany w notacji wykładniczej to
2,1⋅103
21⋅103
2,1⋅104
2,1⋅1011
Odpowiedź: C
Rozwiązanie
4,2⋅10−4⋅5⋅107=21⋅103=2,1⋅101⋅103=2,1⋅104. Odpowiedź B to ta sama liczba, ale nie w notacji wykładniczej (21≥10).
A: podstawa 0,5<1, więc większy wykładnik daje mniejszą potęgę: 0,125<0,25: fałsz.
B: podstawa 2>1 i 2≈1,414<1,5, więc 22<21,5: prawda.
C: 91>31: fałsz.
D: (32)−1=23>1: fałsz.
Odpowiedź B
Zadanie 11 (2 pkt)
Wykaż, że 9−45=5−2.
Odpowiedź: (5−2)2=5−45+4=9−45 oraz 5−2>0, więc teza zachodzi.
Rozwiązanie
Z definicji: x=y wtedy i tylko wtedy, gdy y≥0 i y2=x. Krok 1: kwadrat prawej strony:
(5−2)2=(5)2−2⋅25+4=5−45+4=9−45.
Krok 2: znak:5>4=2, więc 5−2>0. Wniosek:5−2 jest nieujemną liczbą, której kwadrat to 9−45, czyli 9−45=5−2. ∎ Uwaga: gdybyśmy nie sprawdzili znaku, równie dobrze „pasowałoby” 2−5, które jest ujemne: dlatego krok 2 jest konieczny.
Zadanie 12 (1 pkt)
Wartość wyrażenia 2−32−1+2−2 jest równa
1
6
61
8
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
2−1+2−2=21+41=43, a 2−3=81.
1/83/4=43⋅8=6.
Pułapka: nie wolno „dodać wykładników” w liczniku, bo tam jest suma, nie iloczyn.