Stopień, współczynniki i pierwiastki wielomianu, działania na wielomianach, rozkład na czynniki, a na rozszerzeniu: dzielenie wielomianów, schemat Hornera, twierdzenie o reszcie i twierdzenie Bezouta.
Teoria
Czym jest wielomian
Wielomian jednej zmiennej x stopnia n to wyrażenie
W(x)=anxn+an−1xn−1+…+a1x+a0,an=0.
an,…,a0: współczynniki, an: współczynnik przy najwyższej potędze, a0: wyraz wolny,
n: stopień wielomianu (najwyższa potęga x z niezerowym współczynnikiem).
Np. W(x)=−2x4+x2−7 ma stopień 4, a4=−2, wyraz wolny −7. Funkcja liniowa to wielomian stopnia 1, kwadratowa: stopnia 2.
Dwie szybkie wartości
W(0)=a0 (wyraz wolny), a W(1)=an+…+a1+a0 (suma współczynników). Np. suma współczynników (x−2)5+3 to W(1)=(−1)5+3=2: bez rozwijania!
mnożenie: każdy wyraz przez każdy; stopień iloczynu = suma stopni: (2x3−1)(x2+3x) ma stopień 3+2=5.
Pierwiastek wielomianu
Liczba a jest pierwiastkiem wielomianu W, gdy W(a)=0. Wielomian stopnia n ma co najwyżej n pierwiastków.
Pierwiastki to miejsca zerowe wykresu: W(x)=x3−7x+6=(x−1)(x−2)(x+3) przecina oś x w punktach −3, 1 i 2. Ma stopień 3, więc więcej pierwiastków być nie może.
Rozkład wielomianu na czynniki
Cel: zapisać W(x) jako iloczyn czynników możliwie niskiego stopnia. Wtedy łatwo odczytać pierwiastki. Metody:
Wyłączanie wspólnego czynnika: x3−4x=x(x2−4)=x(x−2)(x+2).
Trójmian kwadratowy rozkładamy za pomocą Δ: ax2+bx+c=a(x−x1)(x−x2) (gdy Δ≥0).
Czynnik nierozkładalny
Trójmian kwadratowy z Δ<0 (np. x2+1, x2+x+1) nie rozkłada się na czynniki liniowe i nie ma pierwiastków rzeczywistych.
Dzielenie wielomianów i schemat HorneraR
Dla wielomianów W i P=0 istnieją jedyne Q (iloraz) i R (reszta) takie, że W(x)=P(x)⋅Q(x)+R(x), gdzie stopień R jest mniejszy od stopnia P. Dzielenie przez dwumian x−a najszybciej wykonasz schematem Hornera: przepisz współczynniki, pierwszy sprowadź w dół, a potem kolejno „pomnóż przez a i dodaj do następnego”. Dla (x3−4x2+x+6):(x−2):
1
−4
1
6
a=2
1
−2
−3
0
Iloraz: x2−2x−3, reszta: 0.
Twierdzenie o reszcie i twierdzenie BezoutaR
O reszcie: reszta z dzielenia W(x) przez (x−a) jest równa W(a). Bezout: liczba a jest pierwiastkiem W⟺W(x) jest podzielny przez (x−a), czyli W(x)=(x−a)Q(x). Pierwiastki wymierne: jeśli współczynniki są całkowite, a ułamek nieskracalny qp jest pierwiastkiem, to p dzieli wyraz wolny a0, a q dzieli an. W szczególności pierwiastki całkowite są dzielnikami wyrazu wolnego. Krotność:a jest pierwiastkiem k-krotnym, gdy W(x)=(x−a)kQ(x) i Q(a)=0.
Typowy schemat (rozszerzenie)R
Rozłóż W(x)=x3−7x+6: dzielniki wyrazu wolnego 6: ±1,±2,±3,±6. W(1)=1−7+6=0, więc W(x)=(x−1)(x2+x−6)=(x−1)(x−2)(x+3).
Równość wielomianówR
Dwa wielomiany są równe wtedy i tylko wtedy, gdy mają ten sam stopień i równe współczynniki przy tych samych potęgach. Pozwala to wyznaczać nieznane współczynniki (porównujemy współczynniki).
Wzory
Postać ogólna wielomianu
W(x)=anxn+…+a1x+a0,an=0
n: stopień, a0: wyraz wolny.
Wartości szczególne
W(0)=a0,W(1)=∑ai
Wyraz wolny i suma wszystkich współczynników: bez rozwijania nawiasów.
Stopień iloczynu
deg(W⋅P)=degW+degP
Przy mnożeniu wielomianów stopnie się dodają.
Rozkład przez grupowanie
ax3+bx2+cx+d=x2(ax+b)+k(ax+b)
Działa, gdy po wyłączeniu czynników z par wyrazów w nawiasach zostaje to samo.
Rozkład trójmianu
ax2+bx+c=a(x−x1)(x−x2)
Postać iloczynowa (gdy Δ≥0): pierwiastki x1,x2 liczymy z delty.
Dzielenie z resztą
W(x)=P(x)⋅Q(x)+R(x),degR<degP
Ogólna postać dzielenia wielomianów.
Twierdzenie o reszcie
R=W(a)(dzielenie przez x−a)
Resztę z dzielenia przez x−a dostajesz, wstawiając a do wielomianu.
Twierdzenie Bezouta
W(a)=0⟺(x−a)∣W(x)
Znając pierwiastek, możesz „wyciągnąć” czynnik (x−a) i obniżyć stopień wielomianu.
Pierwiastki wymierne
qp:p∣a0,q∣an
Kandydaci na pierwiastki wymierne wielomianu o współczynnikach całkowitych.
Przykłady rozwiązane krok po kroku
Przykład 1
Rozłóż wielomian W(x)=x3−2x2−9x+18 na czynniki liniowe i podaj jego pierwiastki.
Grupujemy po dwa wyrazy:
W(x)=(x3−2x2)+(−9x+18)=x2(x−2)−9(x−2).
W obu częściach jest czynnik (x−2), wyłączamy go:
W(x)=(x−2)(x2−9)=(x−2)(x−3)(x+3).
xy−4−3−2−11234−8816240W(x)
Wykres W(x)=(x−2)(x−3)(x+3) przecina oś x dokładnie w pierwiastkach −3, 2 i 3.
Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
Liczba 3 jest pierwiastkiem wielomianu W(x)=x3−ax−6. Wtedy
a=9
a=3
a=11
a=7
Odpowiedź: D
Rozwiązanie
Liczba 3 jest pierwiastkiem, czyli W(3)=0. Podstawiamy x=3:
W(3)=33−a⋅3−6=27−3a−6=21−3a.
Przyrównujemy do zera i wyznaczamy a:
21−3a=0,3a=21,a=7.
Odpowiedź D: a=7
Zadanie 7 (2 pkt)
Wielomian W(x)=x3+ax2+bx−6 ma pierwiastki 1 i 2. Wyznacz a i b, a następnie trzeci pierwiastek.
Odpowiedź: a=−6, b=11; trzeci pierwiastek: 3
Rozwiązanie
W(1)=1+a+b−6=0⇒a+b=5. W(2)=8+4a+2b−6=0⇒4a+2b=−2⇒2a+b=−1. Odejmujemy: (2a+b)−(a+b)=−1−5⇒a=−6, więc b=11. W(x)=x3−6x2+11x−6. Ponieważ 1 i 2 są pierwiastkami: W(x)=(x−1)(x−2)(x−c); porównując wyrazy wolne: −1⋅(−2)⋅(−c)=−2c=−6⇒c=3.
a=−6, b=11, trzeci pierwiastek x=3
Zadanie 8 (1 pkt)
Reszta z dzielenia wielomianu W(x)=x4−3x2+2x−1 przez dwumian x+1 jest równa
−1
−5
1
5
Odpowiedź: B
Rozwiązanie
Reszta z dzielenia wielomianu przez dwumian x−a to po prostu W(a) (twierdzenie o reszcie). Tu dzielimy przez x+1=x−(−1), więc a=−1.
Podstawiamy x=−1:
W(−1)=(−1)4−3⋅(−1)2+2⋅(−1)−1=1−3−2−1=−5.
Uwaga na znaki: (−1)4=1 i (−1)2=1, bo parzysta potęga liczby ujemnej jest dodatnia.
Odpowiedź B: −5
Zadanie 9 (2 pkt)
Rozłóż wielomian W(x)=x3−7x+6 na czynniki liniowe.
Odpowiedź: (x−1)(x−2)(x+3)
Rozwiązanie
Dzielniki 6: ±1,±2,±3,±6. W(1)=1−7+6=0, więc (x−1)∣W. Horner dla współczynników 1,0,−7,6 i a=1: 1,1,−6,0: iloraz x2+x−6. x2+x−6=(x−2)(x+3) (bo Δ=25, x=2−1±5).
W(x)=(x−1)(x−2)(x+3)
Zadanie 10 (3 pkt)
Reszta z dzielenia wielomianu W(x) przez x−1 jest równa 3, a reszta z dzielenia W(x) przez x+2 jest równa −3. Wyznacz resztę z dzielenia W(x) przez (x−1)(x+2).
Odpowiedź: R(x)=2x+1
Rozwiązanie
Reszta z dzielenia przez wielomian stopnia 2 ma stopień co najwyżej 1: W(x)=(x−1)(x+2)Q(x)+ax+b. Z twierdzenia o reszcie: W(1)=3 i W(−2)=−3. Wstawiamy (pierwszy składnik się zeruje):
a+b=3,−2a+b=−3.
Odejmujemy: 3a=6⇒a=2, b=1.
Reszta: R(x)=2x+1
Zadanie 11 (1 pkt)
Pierwiastkiem wielomianu W(x)=x3+5x2−2x−24 jest liczba